۲۰اوت ۲۰۲۵ - بر اساس مطالعه ای که اخیراً در نشریهDiabetes, Obesity and Metabolism منتشر شده است، زنانی که به دیابت بارداری(GDM) مبتلا می شوند، اغلب با شریک زندگی خود، خطرات قابل توجهی در سلامت قلبی-متابولیکی را به اشتراک می گذارند؛ موضوعی که نشان دهنده ی فرصت هایی برای راهبردهای پیشگیرانه مبتنی بر زوجهاست.
این پژوهش به سرپرستی ماجکن لیلهولم پیکو، از بخش پیشگیری، ارتقاء سلامت و مراقبتهای اجتماعی در بیمارستان دانشگاه کپنهاگ، مرکز دیابت استنو، وضعیت ۱۹۶زوج را دوازده هفته پس از بارداری مبتلا به GDM بررسی کرد. معاینات سلامت و پرسش نامه ها شاخص هایی مانند اضافه وزن یا چاقی، اندازه دور کمر، سندرم متابولیک، اختلال در قند خون ناشتا، فشار خون مرحله ۱یا بالاتر، کیفیت رژیم غذایی و فعالیت بدنی را ارزیابی کردند.
یافتههای مطالعه شامل موارد زیر بود:
· اضافه وزن یا چاقی در ۶۳.۳ درصد از زنان و ۷۱.۹ درصد از همسران آنان مشاهده شد؛ ۵۰.۵ درصد از زوج ها این وضعیت را به طور مشترک داشتند.
· دور کمر بالا در ۷۸.۶ درصد از زنان و ۵۵.۱ درصد از همسران ثبت شد؛ تطابق در ۴۸.۵ درصد از زوج ها دیده شد.
· سندرم متابولیک در ۹.۲ درصد از زنان و ۲۴ درصد از همسران وجود داشت؛ ۵.۱ درصد از زوج ها به طور مشترک مبتلا بودند.
· اختلال در قند خون ناشتا در ۷.۷ درصد از زنان و ۹.۲ درصداز همسران دیده شد؛ هر دو شریک در ۱.۵ درصد از زوج ها مبتلا بودند.
· فشار خون مرحله ۱ یا بالاتر در ۳۱.۱ درصد از زنان و ۵۵.۶ درصد از همسران مشاهده شد؛ ۸.۲ درصد از زوج ها به طور هم زمان مبتلا بودند.
· داشتن یک بیماری قلبی-متابولیکی در یکی از همسران با احتمال بالاتر ابتلای شریک دیگر مرتبط بود، مستقل از عوامل جمعیت شناختی، اجتماعی-اقتصادی و سبک زندگی؛ به جز در مورد فشار خون مرحله ۱ در مردان که با تنظیمات آماری قابل توضیح بود.
نویسندگان مقاله اشاره کردند که تشخیص GDM می تواند به عنوان یک هشدار اولیه برای شناسایی همسران در معرض خطر عمل کند و مسیر را برای مداخلات خانوادگی در زمینه رژیم غذایی، ورزش و کنترل وزن هموار سازد.
با این حال، محدودیت هایی نیز مطرح شد. طراحی مقطعی مطالعه مانع از نتیجه گیری درباره رابطه علت و معلولی می شود و زمان بررسی (تنها ۱۲هفته پس از زایمان) ممکن است شیوع اضافه وزن در زنان را بیش از حد برآورد کند. رفتارهای سبک زندگی در این مرحله ممکن است الگوهای بلند مدت را منعکس نکنند. همچنین، معیارهای مورد استفاده برای اضافه وزن، چاقی و دور کمر بر اساس استانداردهای اروپایی بودند که ممکن است شرکت کنندگان غیراروپایی (حدود ۱۰ درصد نمونه) را به اشتباه طبقه بندی کرده باشند.
پژوهشگران همچنین خاطرنشان کردند که ارزیابی فعالیت بدنی ممکن است به دلیل روش پرسش نامه ای، بیش از حد برآورد شده باشد و نبود گروه مقایسه ای بدون GDM، تشخیص منحصر بودن این خطرات به چنین زوج هایی را دشوار کرده است. افزون بر این، زوج های شرکت کننده در مطالعه معمولاً دارای وضعیت اجتماعی-اقتصادی مطلوب تری بودند که ممکن است قابلیت تعمیم نتایج را محدود کند.
با وجود این محدودیت ها، یافته های این مطالعه بر نیاز به راهبردهای پیشگیرانه مبتنی بر زوج ها پس از GDM تأکید دارند. نویسندگان نوشتند: «شیوع بالا و تطابق نشانگرهای قلبی-متابولیکی نشان می دهد که مداخلاتی که هر دو شریک را درگیر می کنند، می توانند فواید سلامت را تقویت کنند. چنین رویکردهایی، در قالب برنامه های گسترده تر پیشگیری از دیابت، می توانند از شناسایی زودهنگام خطر و بهبود پایدار سبک زندگی حمایت کنند».
آن ها در پایان نتیجه گیری کردند: «تحقیقات بیشتری برای مشخص کردن این که برنامه های مبتنی بر زوج ها تا چه حد می توانند خطرات قلبی-متابولیکی را در خانواده های تحت تأثیرGDM کاهش دهند و نتایج سلامت بلندمدت را برای هر دو شریک بهبود بخشند، نیاز است».
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/couples-share-high-cardiometabolic-risk-after-gestational-diabetes-study-reveals-153476